Bir yalnızlık uğulduyor penceremde,
Soğuk, içime işleyen bir ağıt gibi.
Zemherideyim…

Ey Rim.
Ey gözlerinin içini öperek
"Ruhumun ruhu"  diye veda edilen
Yüzyıllık yalnızlığımızın tanığı…

Yürümek düşüyor bana
Nice hüzün ve sevinçlerle.

Ben yüreği bu dünyaya dar gelen çocukların
Başını yasladığı omuzum.
Ve hep bir mıh gibi ciğerime gömüldü
Yeryüzünün tüm acıları…

Ruhum kalbimden daha yorgun.
Şimdi bir akşamüstü ömrüm...
Gölgeler uzar, kelimeler susar.
Zaman ağır aksak yürür içimde,

Gecenin en onulmaz yerinde çırpınan acılarımla
Yalnızlığıma gömülürüm.