Yorgun gecelerin sessiz çığlında
Dirhem dirhem eksiliyoruz…
Gözlerinde gök maviliğini taşıyan
Çocukların çığlığı yankılanır içimde
Ey vicdanı uyuyan şehirler
Minap’ta bir çocuğun gülüşü direnir karanlığa,
İç çekişiydi bir annenin göğe yükselen sesi
Sonra teneffüse çıkamayan çocukların
Gülüşü kaldı geriye…
Duvarlar sustu,
Meydanlar sustu,
Vicdanlar sustu.
Ey Rabbim
Bir Ebuzer yalnızlığıdır yaşadığım…
Vicdanı körelmiş bu çağda
Her secde de biraz daha
İyileşmek istiyorum